Het rare van het hele verhaal is dat we nu nog steeds niet precies weten wat er allemaal gekomen is, de meubels hebben we een beetje kunnen zien maar er moet ook nog het nodige in elkaar gezet worden, maar de dozen en zakken zien we de inhoud pas als ik ze hier heb staan om ze uit pakken in de schuur. Dus er staat een vrachtwagen vol goederen, maar de schuurtjes staan zo vol tot aan de deur dat ik alleen de deur open kan doen en vooraan moet beginnen met weg halen de stapels staan tot tegen het plafond je kan het niet rond schuiven om te kijken, maar als de verkoop zo door gaat dan kan ik na het weekend wel een beetje ronddraaien met de dozen en eindelijk kijken want we zijn allemaal stik nieuwsgierig natuurlijk. Maar wat we tot nu hebben uitgepakt is allemaal perfect de mensen zijn er helemaal gelukkig mee, prachtige baby- en kinderkleding wat hier o zo nodig is. Schoenen, lakens, gordijnen en vitrages. Keukenspulletjes heb ik uitgepakt maar zijn ook al weer verkocht en ze komen vragen voor   een tv, magnetron en weet ik wat nog meer, maar dat staat nog in Nederland heb ik begrepen dus als het doorgaat zo als nu dan maar snel de rest laten komen als het lukt. We gaan er in ieder geval ons best voor doen, net zoals in Nederland kei hard is gewerkt om het allemaal bij elkaar te krijgen. Geweldig vinden we dat en hebben het er elke dag met elkaar over, dat we toch ook hele goede Nederlanders zijn en dat wij het geluk hebben gehad ze tegen het lijf te lopen door te verhuizen naar Hongarije. Het leven kan toch raar lopen eigenlijk,als je er zo over bezig bent. Goed ik ga mijn bedje in want het is veel te laat nu en als mijn mams er is morgen ga ik dit plaatsen met een paar foto’s die we tussen door hebben gemaakt. Niet zoveel omdat we daar zelfs geen tijd voor hadden of het toestel vergaten mee te nemen. Je kan niet alles hebben.